TAKİP ET
Ebu Abdurrahman

Ebu Abdurrahman

Ana hasreti

Mustafa Göktepe amcam, önden giden atlılar olarak Brezilya’ya ilk gidenlerden birisinin annesinin yazdığı şiirin hatırasını şöyle anlatıyor:

Brezilya’ya ilk gelen arkadaşlardan bir tanesi, Türkiye’ye ailesini ziyarete ancak 3,5 yıl sonra gidebilmişti. Maddi imkânsızlıklar, eleman eksikliği ve aksamaması gereken işler, bir de Brezilyalı, Müslüman olmuş bir bayanla evlilikten dolayı ancak bu kadar süre sonra sıla-i rahim yapabilmişti. Bu arkadaşın annesi ilkokul mezunu bile değildi, evlerinde çıkan bir yangından dolayı 3. sınıfta okulu bırakmak zorunda kalmış, sonra diplomasını almış bir Anadolu kadını. Belki doğru düzgün bir kitap okumuşluğu bile olmamasına rağmen, oğluna hasret dolu şu şiiri yazmış ve göndermişti (21 Ocak 2005)

Brezilya ülkesi,
Çağırmıyor herkesi.
Kınamayın dostlarım,
Zordur evlat hasreti.

Yüreğimde sızım var,
Gökte bir yıldızım var,
Allah seni korusun,
Brezilya’da kuzum var.

Yollarını beklerim,
Günü güne eklerim,
Telefonu gelmezse,
Yanıyor yüreğim.

Oğlum seni özledim,
Yollarını gözlerim,
Kaç senedir seninle,
Doyasıya gezmedim,
Çok özledim, çok özledim.

Hizmeti, Hocaefendi’nin gözyaşları ile verdiği vaazların birkaçını izleyerek tanımış bu kadın, oğlunun Brezilya’ya gitmesinden birkaç gün önce bir trafik kazasına maruz kalır ve bir kamyonun altında sol kolu yaralanır, derileri soyulur, etleri dökülür. Aylarca hastanede kalır, defalarca ameliyat olur.

Bu arkadaşı en çok etkileyen, Anadolu insanındaki şuurun bir göstergesi olarak değerlendiği ve Brezilya’da kendine dikkat etmesini sağlayan, o annesine mahcup olmamak için sıklıkla hatırladığı bir hatıra, anne ve babasının bu kazadan sonra hastanede söyledikleri şu cümledir:

“Oğlumuzun Allah yoluna gitmesine mani de olmadık, bu kaza acaba bilemediğimiz hangi günahımızdan dolayı başımıza geldi?” Çünkü kader âdildir… Veya derecelerin yükselmesi ve sabır gücünün denenmesi için de olabilir… Onu biz bilemeyiz; ancak Allah bilir…

13.01.2016 16:40